سال ها دل غرق آتش بود و خاکستر نداشت

بازکردم این صدف را بارها گوهر نداشت

از تهیدستی قناعت پیشه کردم سال ها

زندگی جز شرمساری مایه ای دیگر نداشت

هرکجا رفتم به استقبالم آمد بی کسی

عشق در سودای خود چیزی از این بهتر نداشت

بارها گفتی ولی از ابتدای عاشقی

قصه سرگشتگی‌هایت مگر آخر نداشت

سالها بر دوش حسرتها کشیدم بار عشق

هیچ دستی این امانت را ز دوشم برنداشت

کاش می آمد و می دیدم که از خود رفته ام

آنکه عاشق بودنم را یک نفس باور نداشت

آسمان یک پرده از تقدیر را اجرا نکرد

گویی از روز ازل این صحنه بازیگر نداشت

ناله ما تا به اوج کبریا پرواز کرد

گرچه این مرغ قفس پرورده بال و پر نداشت .

در قلب خسته ام دگر آهی نمانده است

جز انتظار و عشق گناهی نمانده است

بر چشمهای خسته و اندوهناک من

جز عادت این چشم به راهی نمانده است

در دوره ای که عشق گناه است و اشتباه

در سینه ام جز آه سیاهی نمانده است

در باغهای خشک و خزان دیده فراغ

دیگر نه گل نه برگ گیاهی نمانده است

ما سالیان سال دو همدرد بوده ایم

افسوس بر این درد گواهی نمانده است

صد حیف کاش میشد از این عشق شعر گفت

در فکر جز خطوط سیاهی نمانده است...

بی هیچ ترحمی رهایم کردی    

در انجمن انگشت نمایم کردی

بیهوده برای تو غزل می خواندم

در جنگلی از درد رهایم کردی

در چهره ی من شکست مفهوم نداشت

امروز تو محتاج عصایم کردی

 یکبار نفهمیده خطایی کردم

مجبور به تکرار خطایم کردی

ای کاش دو چشم تو مرا می فهمید

در سادگی ام غرق عزایم کردی

 در عمق دلم همیشه جا پای تو هست

هرچند که دیوانه سرایم کردی

بگذار کلام آخرم این باشد

افسوس که از خودم جدایم کردی 

آمدی و انگار نیامدی

به من نزدیک شدی دروغین

و مرا از خودم و از رؤیایم دور ساختی

گمان کردم حضورت آرامشیست ابدی

ولی طوفانی بود ویرانگر

در نگاهت برای ثانیه ای به عشق لبخند زدم

اما تعبیر تو از عشق چیز دیگری بود

تو در عشق همان که من دیدم ندیدی

و راهمان یکی نشد

مقصدمان یکی نشد

و فاصله ها جاودانه شدند میانمان

تو در من رشد کردی و بالیدی

ومن هر روز در انتظار لحظه دیدار

عشق متولد شد

اما تو ندیدی

ثانیه ها حضور مرا فریاد زدند

اما تو نشنیدی

ومن شکستم در برابر دیوار غرورت

من باریدم شبها و روزها را

 و تنهایی ام مرا ربود

و تو هنوز در اندیشه کودکانه ات بودی

بزرگ شو به خاطر من

برگرد به خاطر بی کسی ام

و تنهایی ام را برای همیشه به خاک بسپار

چشمهای بیقرار من

به روشنی چشمهایت سخت محتاج است

باور کن که من منتظرم

باور کن که من تنهایم

برگرد تا مهربانی را جاودانه کنیم

و خورشیدی شویم برای شبهای بی کسیمان

فردا از آن ماست

طلوع کن همین فردا

ای خورشید زندگی من...

تورو از خاطرم برده تب تلخ فراموشی
دارم خو می کنم با این فراموشی و خاموشی

چرا چشم دلم کوره؟عصای رفتنم سسته
کدوم موج پریشونی تورو از ذهن من شسته؟

خدایا فاصله ات تا من خودت گفتی که کوتاهه
از اینجا که من ایستادم چقدر تا آسمون راهه

من از تکرار بیزارم از این لبخند پژمرده
از این احساس یاسی که تو رو از خاطرم برده

به تاریکی گرفتارم شبم گم کرده مهتابو
بگیر از چشمای کورم عذاب کهنه ی خوابو

چرا گریم نمی گیره مگه قلب من از سنگه
خدایا من کجا میرم؟کجای جاده دلتنگه؟

می خوام عاشق بشم اما تب دنیا نمیذاره
سر راه بهشت من درخت سیب میکاره

Yadet nare dustet daram kheli delam tange barat
Daro nadaramo begir male khodet male cheshmat
Khorshido bardaro biyar aftabi sho bekhateram
Ghararemon yadet nare dustet daram yadet nare
Ghararemon sahate eshgh kenare del shore zadan
Kenare delvapasi o tars ke ye vakht nayomadan
Asheghamo asheghe to az hame diwone taram
Ghararemon yadet nare dir nakoni montazeram

Harchi eshghe tuye donya man mikhastam male ma she
Amma to hich vakht nazashti beinemun ghose nabashe
Fek mikardam ba ye buse ba to ham khune mimunam
Nemidunestam nemishe akhe bi to nemitunam
Gele mikonam man az to az to ke in hame bi rahmi
Hezar bar mordam az eshghet to ke hich vakht nemifahmi

Delam tu sine sangini kard dadam beshkune vase ye baram shode
Setarehamo beshmare tuye shabe eshghemun nadashtam  ye
Setareh un ham par keshido raft ke khorshido vasam biyare
Mikham bebinamesh ye rozi behesh begam ba eshareh zadi
Zire hame gholat eshkali nadare mano to mibinim ham digaro
Ye rozi dobare to jaye ke Makano Zaman mahnahi nadare

Az In Narhat nistam ke chera tarkam mikoni
Az in Negaran nistam ke bade to ba in hame khatere chi kar mikonam
Az in Asabani nistam ke chera digaran ro be man tarjih dadi
Az in Dar Azabam ke akhe chera Enghadr zod vasat Tekrari shodam

بمون ولی به خاطر غرور خسته ام برو

برو ولی به خاطر دل شكسته ام بمون

به موندن تو عاشقم به رفتن تو مبتلا

شكسته ام ولی برو ، بریده ام ولی بیا

چه گیج حرف می زنم ، چه ساده درد می كشم

اسیر قهر و آشتی میون آب و آتشم

چه عاشقانه زیستم چه بی صدا گریستم

چه ساده با تو هستم و چه ساده بی تو نیستم

تو را نفس كشیدم و به گریه با تو ساختم

چه دیر عاشقت شدم چه دیرتر شناختم

تو با منی و بی توأم ببین چه گریه آوره

سكوت کن سکوت کن سكوت حرف آخره

ببین چه سرد و بی صدا ببین چه صاف و ساده ام

 گلی كه دوست داشتم به دست باد داده ام

هیچ کس ویرانیم را حس نکرد وسعت تنهاییم را حس نکرد

در میان خنده های تلخ من گریه ی پنهانیم را حس نکرد

در حجوم لحظه های بی کسی درد بی کس ماندنم را حس نکرد

آنکه با آواز من مانوس بود لحظه ی پایانیم را حس نکرد...

نگاه به گریه هام نکن من از تو بی وفاترم

تو اشتباه عمرمی که دیگه تکرار نمی شی

این دفعه دیگه برنگرد تو واسه ما یار نمی شی

نه غم می خوام نه خاطره فقط بذار رها بشم

تو این غریبی نمیخوام مجنون قصه ها بشم

از توی قصه هام برو دیگه تو فکر من نباش

تموم کن این غافله رو نمک رو زخم من نپاش

همیشه بی گناه تویی همیشه تقصیر منه

نگاه بی وفای توهمیشه طعنه میزنه

بازم دارم می بخشمت این اشتباه آخره

گذشتم از گناه تو ولی خدا نمی گذره....

نخواست او به من خسته بی گمان برسد

شکنجه سخت تر از اینکه پیش چشم خودت

کسی که سهم تو باشد به دیگران برسد.

چه می کنی اگر او را دوست داشتی یک عمر

به راحتی کسی ناگهان ز راه برسد. 

چه زيباست به ياد تو با چشمهاي خسته گريستن

 چه زيباست هميشه در تنهايي تو را حس کردن

 چه زيباست در خيال با تو زندگي کردن

عزيزم نام تو بر قلبم خالکوبي شده تا فراموشت نکنم .

 نازنين من همچون نفس کشيدن تو را بخاطر مي سپارم.

 يک روزه ديکه هم بدون تو گذشت